“Më ruaj gruan”, porosia që i mori jetën 39-vjeçares në Paskuqan

1697

Si jo pak herë të tjera edhe kjo ditë nisi zymtë për shqiptarët…Prej orëve të para të mëngjesit mediat raportuan vrasjen e një gruaje. Në sy të vajzës 17-vjeçare, Enkeleda Çapoku u masakrua nga i kunati. Edhe këtë herë motivi është nderi…

I dehur, Erdet Çapoku 34-vjeç vrau me thikë dhe shkop druri kunatën e tij. Ngjarja ka ndodhur në banesën e viktimës, Enkeleda Çapoku, e cila jetonte me vajzën dhe nënën, pasi burri, vëllai i autorit ndodhet në burg i dënuar me 10 vite për trafik droge nga Shqipëria në drejtim të Holandës. E ndërsa vuante dënimin, ai i kishte kërkuar vëllait që t’i kontrollonte të gjitha lëvizjet e gruas, pasi dyshonte se e tradhtonte, por porosia përfundoi në tragjedi.

Erdeti shkallmoi derën u fut brenda. Nusen e vëllait e goditi me thikë dhe shkop druri për vdekje, ndërsa nëna e 39-vjeçares rrëfen se i preku edhe damarët dhe e qëlloi me levë. Shenja dhune ka edhe mbesa e tij.

Konflikti mes kunatit dhe kunatës kishte nisur disa muaj më parë pas porosisë së burrit të 39-vjeçares, Elton Çapoku nga burgu për vëllanë. Ai mësohet se kishte porositur vëllanë që të ruante dhe të kontrollonte të gjitha lëvizjet e gruas dhe informacionet apo fotot t’ia dërgonte në burg nëse e tradhtonte.

39-vjeçarja e denoncoi për përndjekje 6 muaj më parë. Pas sherrit, gruaja së bashku me vajzën 17-vjeçe dhe nënën u zhvendosën në një shtëpi me qira duke u larguar nga banesa ku jetonin më parë me kunatin dhe familjarët e tjerë.

Urdhëri nga burgu: Më ruaj gruan

Nëse e shohim ngjarjen nga një vështrim më i largët, kuptohet se shkaku i saj është pikërisht burri që po kryen dënimin në burg. A ka të drejtë një burrë e baba që nuk ka mundur të ruajë veten, stabilitetin dhe “nderin” e gruas apo vajzës duke përfunduar në burg për trafik të lëndëve narkotike, të urdhërojë përndjekjen e tyre?

Dëshmia e nënës

E vrau me levë punë sekondash, nuk lëngoi. Isha tromaksur, mua ai më hodhi në tokë. Komshinjtë erdhën të shkretët kur bërtiti, por kishte mbaruar. T’i presësh damarët e duarve dhe ta çash te thonjtë, të mos mbarojë robi, ajo 30 kg ishte. Bir nëna bir për gocën time, janë tharë lotët e nënës, që ka punuar tërë jetën në fabrikë”.

…..
Në mediat e huaja lexojmë jo pak herë që fëmijët vrasin prindërit, apo paguajnë njerëz që t’i vrasin për ta, që prindërit përdhunojnë të vegjlit e tyre, që vajzat vrasin të dashurit apo e kundërta. Urrejmë e traumatizohemi dhe duke vijuar rrjedhën e jetës, duke dashur familjarët që kemi në shtëpi, duke qenë të zënë me pagimin e faturave, harrojmë. Harrojmë dhe jetojmë.
Na dhemb më shumë makabriteti në vendin tonë. Për ne, shqiptari është qënia që dhemb apo urrehet më shumë kur vritet apo vret, domosdo. Por nëse në shumë vende të zhvilluara të tilla ngjarje të rënda lidhen me anoramlitete mendore të abuzuesve dhe vrasësve, në Shqipëri ende fajtor mbetet mentaliteti.