Arlinda Brühl: Jeta nuk është recetë e një keku të thjeshtë me luleshtrydhe

77

Nuk kam arsye të mos shkruaj. Njeriu mund të shkruajë gjithmonë. Edhe pa shkak.

Nga dhoma e ndenjes, dëgjohet „Bob sfunngjeri“ që po bën hatanë para një 8-vjeçari që e përpin atë me tërë shqisat. Nga dhoma ngjitur me kuzhinën, dëgjohet 13-vjeçari im që telefonon me një vajzë, e cila mban emër shenjtoreje. Shenjtorja ka fatkeqësisht një të dashuur. Për sa kohë që ajo është me të, im bir vetëm telefonon me të si „shok“.

Nuk ndodh vërtetë asgjë e re në jetën time. Monotonia mbizotëruese është si vaji i ngrohtë. Nuk dhemb e as nuk djeg. Rrëshqet mbi petkun e së ashtuquajturës jetë e përditshme, thuajse në ledhatim e sipër. Duhet të kesh shumë fantazi ta përshkruash monotonië me kaq ngjyra dhe dritëhije. E imja duket ndonjëherë thuajse e këndshme, është monotoni siguruese. Ka ngjyrë të murrmë kanelle. Kujtohem se kam vënë ibrikun në zjarr. Kuzhina mban e tëra arome kanelle. (Nuk kam ibrik por fjala shkon më shumë me aromën se sa „tenxherja e vogël“).

Ka tre ditë që zotohem se do merrem me një sistemim kuzhine. Jo vetëm që zotohem si kampione bote, madje kam shumë sukses në shtyrjen e projektit. Më vjen të bëj një nga ato foto që i dërgoj në ËhatsApp shoqes së ngushtë në ato momentet „Sa punë shpie kam për të bërë, idenë nuk e ke“ dhe ta vendos në FB. Por e lë. Kam edhe unë hipokrizitë e mia. Ka dhe bota të drejtë për to.

Të hënën shkrova plot dy aplikime për punë. Të martën shkova me djetë të bëj alpinizëm në një sallë të mbyllur. Sot vendosa të shkruaj. Dua që djemtë e mi të mos mbajnë mend një mama që vetëm shfryn duke bërë punë shtëpie. Më mirë të mbajnë mend një mama që bën piknik, sport dhe art. Kaq kisha për hipokrizinë. E vërteta është se po bëj hatanë si Bob Sfungjeri edhe unë, se jetoj diku aty ndërmjet dhe fëmijët më kritikojnë se sapo kap me dorë punë shtëpie filloj e turfulloj si kalë. Shkurt e qartë, këto lloj punësh shkojnë kundër natyrës sime. Dhe bota rrotullohet pa u skuqur.

I madhi ka mbaruar bisedën shoqërore dhe futet në kuzhinë. Në atë moment jam në këmbë. Më tremb fakti që ka hedhur shtat kaq shumë. Duke kaq i madh, por nuk është. Duket si burrë me fytyrë fëmije. Jam unë tani ajo që përqafohet prej tij. Strukem në krahët e tij dhe sytë më mbushen me lot. Ia ndaloj të rritet kaq shpejt. Kjo është e padurueshme. Ai qesh me ngazëllim. Fjala „burrë“ i ledhaton egon. Por edhe ai nuk do të rritet. Në moshën e tij, unë mezi prisja të rritesha. Nuk jam bërë asnjëherë pishman për këtë dëshirë.

Jam më e ndjeshme se të tjera herë. Sapo kam marrë një përgjigje idiote negative për punë. Idiote, sepse nuk është specifikuar se për cilin vend nuk „bëkam“, pasi në atë firmë kisha aplikuar për 2 vende. Akoma më idiote, se negative, natyrisht. Këto janë momentet në të cilat më kujtohet se do të ishte bukur të kishte pak më shumë dashuri në jetën time. Të kishe një lloj dashurie tjetër. Ajo mungon. Sot e ndiej krejt papritur. „Ndoshta është më mirë kështu“, flet sedra e plagosur. Por mungesa e dashurisë nuk është asnjëherë e mirë.

Megjithatë jeta nuk është recetë e një keku të thjeshtë me luleshtrydhe. Kur vjen ora e kekut, përbërësit radhiten si me magji rreth e rrotull tavës. Hë për hë, në vend të kekut, mund të bëj edhe byrek. Nuk kam asnjë arsye për të mos bërë byrek. Teksa e bëj, mendoj se dashuria nuk e ndryshon jetën. Se mund të jesh njëlloj i pasur apo i varfër, i punësuar a jo, mund të të duhet të bësh zotime që nuk i mban dot edhe kur je i dashuruar. Dashuria ndryshon veç dritën nën të cilën shohim jetën. Jo detyrimisht rozë, por e ndriçon, e bën më të qartë.

Arlinda Brühl